..ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

วันๆ นึง .. ในวันสีชมพู 
วันสีชมพูที่พูดถึงนี้ เพราะเป็นวันอังคารค่ะ ฉันจำไม่ได้แล้วเรื่องสีประจำวัน เริ่มกันมาอย่างไร ทำไมวันจันทร์ เป็นสีเหลือง วันอังคาร สีชมพู วันพุธ สีเขียว ...

วันนี้ก็มักจะมีคนเลือกเสื้อผ้าสีชมพู มาใส่กันอยู่บ้าง เพื่อนร่วมงานที่บริษัทฉันก็มีชมพู๊ ชมพูกันไม่น้อย ทั้งสาวๆ และหนุ่มๆ (หนุ่มๆ ก็มีชมพูนะ!)  

วันนี้ฟ้าใสดี ถ้ากระจกตรงด้านหน้าที่มองไป ไม่ถูกปิดด้วยมู่ลี่ ฉันก็จะเห็นวิวข้างนอกกระจกเป็นอย่างนั้น ตึกสูงๆ มองไปได้ไกลๆ นั่น แต่บังเอิญว่าแสงจ้าเกินไป รวมทั้งแสงแดดตอนบ่ายๆ ด้วย .. ทำให้น้อยครั้งที่จะเปิดมู่ลี่ค้างไว้ตลอดแบบนี้ พอดีว่าตรงนี้เป็นหน้าต่าง หน้าต่างที่ถูกเปิดน้อยมากอีกเช่นกัน 

วันนี้เปิดมู่ลี่ เปิดหน้าต่างด้วย ฟ้าก็ใส๊ใสอีก
อดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องมากดแช๊ะๆ ตามประสาคนบ้าถ่ายรูปอย่างฉัน ถ่ายไปเรื่อย  
.

.

นี่ไง ..
เหตุของการเปิดมู่ลี่และกระจกของวันนี้ ประมาณ 20-30 นาที มีหนุ่มๆ มาวุ่นวายบริเวณใกล้เคียง จากโต๊ะที่ฉันนั่งจะเห็นพ่อหนุ่มนั่นป่ายปีน หมุนตัวมาซ้าย มาขวา ก้มๆ เงยๆ ขูด แคะขอบยางติดหน้าต่าง และติดขอบยางใหม่ไม่ให้น้ำซึมเข้ามาเวลาฝนตก เป็นโครงการเปลี่ยนและปรับปรุงส่วนของอาคารสำนักงาน.

งานการไม่เป็นอันทำเลยฉัน   ถ่ายรูปช่างอยู่เกือบ 10 รูป จริงๆ ดูแล้วเสียววูบ .. กลัวเค้าหล่นตุบลงไปข้างล่าง พ่อเจ้าประคูณเอ๊ย ไม่มีสลิง ไม่มีตัวแสดงแทนของจริง ชั้นที่ฉันทำงาน ชั้น 26  ถือว่าเป็นโซนต่ำนะคะ แต่มันก็สูงไม่น้อย ขึ้นไปยืนขอบหน้าต่างอย่างนั้น ใส่รองเท้าแตะอีก นอกหน้าต่างมีความกว้างอยู่แค่คืบ

พวกเรา 3-4 คน นั่งดู แล้วก็ลุ้นไปว่า .. จะเสร็จรึยังคะน้อง   แค่มองก็หวาดเสียวแล๊วววว
พวกเราถามคนที่ยืนคุมงานอีกคนว่า ไม่มีเชือก หรืออะไรมัดตัวไว้หน่อยหรอ ใส่รองเท้าฟองน้ำแบบนั้นขึ้นไปไม่กลัวลื่นหรอ ขอบที่ยื่นออกไปนั่น มันแค่คืบมือเดียวเอง

ชั้น 26 นะ แค่ชะโงกหน้าออกไปมอง ทั้งๆ ที่ตัวอยู่ข้างใน ก็โหวงเหวงน่ากลัวไม่น้อยแล้ว .. หนึ่งในช่างตอบพวกเรามาว่า ชั้น 42 (เข้าใจว่าสูงสุดของตึกนี้ ในโซนสูงอีกฝั่ง) ก็ยืนทำแบบนี้เหมือนกันครับ 
.... อ่อหรอ! สรุปว่า ไม่กลัว ไม่เสียว สู้ๆ นะสินะ 

พี่ที่ทำงานฉันบอกว่า " Practice makes perfect " ฝึกบ่อยๆ ทำบ่อยๆ ทำให้เก่งได้ ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่แรก .. ฉันว่านี่ก็น่าจะเป็นความสามารถส่วนบุคคลอีกต่างหากนะเนี่ย ..

 

จริงๆ มันน่าจะมีระบบป้องกันความปลอดภัยส่วนบุคคล เกี่ยวกับงานที่ต้องรับผิดชอบเสี่ยง ๆ
(เสี่ยงไหมแบบนี้ ? ฉันว่าเสี่ยงนะ )  ป้องกันไว้หน่อย ดีกว่านี้หน่อยได้รึปล่าว .. 

โดนเพื่อนร่วมงานแซวด้วยว่า .. เค้าจะเสียสมาธิ เพราะฉันไปถ่ายรูปเค้านี่แหละ เอิ๊กกกก
ถ้าบังเอิ๊ญ หล่นตุบลงไปตอนฉันกำลังถ่ายรูปอยู่ละก็ เป็นเรื่อง!  งานนี้จะมีหลอนอย่างแรงไปตลอดเลยล่ะ
แฮะๆ โชคดีที่ไม่มีเหตุอะไรน่าสยอง ให้เป็นที่จดจำแบบร้ายๆ .. งานช่างเค้าผ่านไปได้ด้วยดี ดีใจด้วย โล่งใจด้วย

แต่มองแล้ว ฟังแล้วที่เค้าว่า ...
ไม่เป็นไรหรอก ชำนาญ หรือ ใช้ความเคยชิน อะไรก็ได้ ไม่เป็นไรๆ หรอก ...

วันๆ นึง .. 
ชีวิตคนเรามันมีค่ามาก หรือ มีค่าน้อย กันแน่!?

. 

                                                                                                
.