.. ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

จากเอนทรีเดิม " โทรเลขฉบับสุดท้าย " ของฉัน แค่ 3 คำสั้นๆ แต่โหดร้ายต่อความรู้สึกและทำให้เสียใจ ฉบับสุดท้ายที่ฉันยังจำได้แม่นว่าเรื่องอะไร

นานแล้วจากวันนั้น ฉันคงไม่มีโอกาสเกี่ยวพันทั้งได้รับหรือคิดส่งโทรเลขอีกแน่ๆ หากการสื่อสารบ้านเราไม่ประกาศว่าจะยกเลิกการใช้โทรเลขอีกต่อไปแล้ว .. ฉันเลยตั้งใจว่าครั้งนี้ฉันจะส่งโทรเลขอีกครั้ง  

ฉันใช้เวลาตอนพักกลางวัน แวะไปส่งโทรเลขที่ไปรษณีย์ ใกล้ที่ทำงาน ไปรษณีย์สันติสุข (ทองหล่อ) วันที่ 29 เมษา' .. ที่ทำการไปรษณีย์เล็กๆ มีคนเยอะพอสมควร และส่วนมากมาใช้บริการส่งโทรเลข !!  และสำหรับ 1 คนก็ ไม่ได้มาส่งแค่โทรเลข 1 ฉบับนะคะ เขียนและยื่นให้เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์กันคนละเป็นปึกเลยทีเดียว .. ฉันรีบเขียน ดูคน ดูคิว และดูนาฬิกาข้อมือไปด้วย เพราะต้องรีบกลับมาทำงานให้ทันเวลา ใช้เวลาอยู่ในไปรษณีย์เกือบ 40 นาที ก่อนจะทานอาหารกลางวัน ..

กระดาษสำหรับกรอกข้อมูลผู้รับ  ข้อความในโทรเลขที่ต้องการเขียน คงถูกปล่อยไว้นานมาก ขอบกระดาษสีน้ำตาลจนแทบจะกรอบอยู่แล้ว คราวนี้ได้หยิบมาใช้งานอย่างคึกคักอีกครั้ง ..

.

.

.

ฉันแวะไปที่ไปรษณีย์ทั้ง 2 วันเลยค่ะ วันที่ 29 เมษา' และวันนี้ซึ่งเป็นสุดท้ายของการใช้โทรเลขวันที่ 30 เมษา' .. วันนี้ฉันใช้เวลาไม่นานมาก เพราะเมื่อวานฉันขอแบบฟอร์มกลับมาด้วย จะได้ไม่เสียเวลาไปยืนเขียนที่ไปรษณีย์อีก  ฉันไม่ได้ส่งเยอะหรอกนะคะ แต่ที่นานๆ เพราะคิวยาว และเจ้าหน้าที่เองทั้งนับคำ คิดเงิน แต่ละคนที่ส่งกันเป็นปึกๆ ใช้เวลาต่อคนพอสมควร ไม่เร็วแต่ก็ไม่ช้ามากเกินไป  

ฉันนึกไม่ออกค่ะว่าจะเขียนอะไรถึงจุดหมายปลายทางดี เพราะไม่ใช่การส่งข่าว เพียงแต่อยากส่งและฉันก็อยากให้ความรู้สึกว่าโทรเลขน่าจะต้องสั้นๆ ให้สมกับเป็นโทรเลขตามที่เคยได้เรียนการเขียนโทรเลขต้องกระชับได้ใจความ .. แต่แล้วก็ไม่ใช่ข้อความสั้นๆ อย่างที่น่าจะเป็นโทรเล๊ข โทรเลข ฉันนึกและเขียนได้มาเท่านี้เอง ...

วันแรกที่ไป ฉันเขียนว่า " โทรเลขฉบับสุดท้าย ก่อนจะไม่มีโทรเลขใช้แล้ว "  แต่มีอยู่ฉบับนึงเขียน แสดงความยินดีในวาระพิเศษพอดี ..
วันที่สองที่ไป ฉันเขียนว่า " โทรเลขฉบับสุดท้าย ก่อนจะไม่มีโทรเลขใช้แล้ว .. ขอให้ได้รับแต่ข่าวดีเสมอนะคะ "  แน๊ะ!! ยาวกว่าเดิมอีกหน่อย

1 ในจำนวนโทรเลขที่ฉันส่งคราวนี้มี " โทรเลขฉบับยาว " ที่สุด ปลายทางของโทรเลขคือ พ่อกับแม่ของฉันเอง .. โทรเลขที่มีความยาวของข้อความ 5 บรรทัด โทรเลขที่ฉันอยากให้เป็นฉบับสุดท้าย (จริงๆ ) ของบ้านฉัน ไม่ใช่โทรเลขฉบับสุดท้ายที่เป็นข่าวร้ายอย่างเมื่อ 16 ปีก่อน
.
.

คิดๆ ดูก็แปลกปนขำเล็กๆ ค่ะ
ทำไมสิ่งที่จะไม่มีอยู่แล้ว สิ่งที่กำลังจะหายไป ..
เรากลับให้ความสนใจกันมากๆๆ ในวันและเวลาที่เหลือเพียงน้อยนิดนี่

ถ้าเทียบกับเรื่องราวใกล้ๆ ตัว อาจจะเหมือนๆ กันนะคะ 
อะไรที่หลุดลอยไป อะไรที่กำลังจะจากเราไป ..
หลายคน หลายครั้ง หลายเรื่องที่ทำให้เพิ่งจะหันมามอง เพิ่งจะเห็นคุณค่าขึ้นมา เพิ่งรู้สึก!!