.. ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

ฉันทำงานหน้าที่ใหม่มาร่วมเดือนแล้ว
เริ่มแบบไม่เป็นทางการเมื่อวันที่ 20 กุมภา'
แต่ย้ายมาทำเต็มตัว เต็มที่ ก็ต้นเดือนมีนา' นี่เอง .. ( บู๊งานเดิมมา 8 ปีพอดีแป๊ะ! เริ่มงานบุ๋น ย่างเข้าปีที่ 9 ของการทำงานที่นี่ ///  อืมมม ..ไม่ต้องคิดเลขกันนะคะ)

.

" ฉั น ยั ง ค ง อ ยู่ ดี "
" ฉั น ยั ง มี ชี วิ ต ดี อ ยู่ "

ภายในหนี่งเดือนที่ผ่านมานี้ ..
ฉันตอบคำถามของเพื่อนร่วมงานไปหลายคน
เป็นอย่างไรบ้าง ?
สนุกดีไหม ?
ยากรึปล่าว ?
ส่วนมากแล้วในหลายคนนั้นจะบอกตรงกันว่า .. ฉันดูสดชื่นและท่าทางสนุกกับงานใหม่ดีนะ  ..

นั่นมันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ' รู้สึกสนุก ' อาจเป็นเพราะมีเรื่องราวใหม่ๆ ให้เรียนรู้ ที่สำคัญ ฉันเลือกที่จะทำตรงนี้แล้วนี่ ฉันก็ต้องทำมันให้ได้ และจะพยายามทำมันให้ดีเท่าที่ฉันจะทำได้หละ.. เลือกที่จะทำแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ทำให้ถึงที่สุด รวมถึงผลลัพท์ที่จะเกิดขึ้นด้วยมือด้วยใจด้วยล่ะ

คราวนี้ต้องประสานงานกับคนทั้งบริษัทกับทุกแผนกเลย ทำให้มนุษย์สัมพันธ์ดีขึ้นมากกว่าเดิมนิดหน่อย .. เมื่อก่อนวุ่นๆ กับงานในแผนก บู๊กับเมืองนอก และบู๊กับลูกค้า .. ตอนนี้หน้าที่ต่างกันไป .. ไม่บู๊แต่กลายเป็นบุ๋นแทน .. น้องต่างแผนกบอกว่า ไม่ค่อยกล้าคุยกับฉัน ขนาดทำงานมาเป็นปี ก็ยังไม่ค่อยกล้าคุย เพราะว่า " ฉันดูดุ ! " แหม๋ เสียหายหมด ฉันนี่ออกจะใจดีจะตาย.. เอิ๊กกกกก

หลายคนถามว่าไม่ไปลอนดอนหรอ เค้าหมายถึงไปอบรมเกี่ยวกับรายละเอียดของเนื้องานในหน้าที่ใหม่นี้กับสำนักงานใหญ่ที่ลอนดอน .. ฮือออ  อยากไปจะแย่ค่ะ แต่เจ้านายเค้าคิดว่าเราทำงานได้เลยเนี่ยน่ะสิ ..
ไม่เห็นเคยมาถามว่า ยูทำได้ไหม ? มีแต่ยูทำอันนี้ด้วยนะ ดูรายละเอียดเรื่องนี้ๆ แล้วทำ presentation ให้แผนกที่เกี่ยวข้องด้วย กำหนดภายในวันนี้ๆๆ
โอ้ แม่เจ้า !  เหมือนถูกโยนลงน้ำ แล้วต้องว่ายไปถึงฝั่งเองให้ได้แล้วกัน (. . " )

ฉันชอบมากอย่างนึง งานใหม่นี้ขึ้นตรงกับเจ้านายฝรั่งคนเดียว ระหว่างการทำงาน เจ้านายให้อิสระในการทำงาน และตัดสินใจไปได้เลย .. ฉันทำได้ก็ทำไป ทำไม่ได้หรือต้องการความช่วยเหลือก็ให้บอก เรียกว่าดูแต่ผลของมัน ดูว่าต้นไม้แต่ละต้น ไม่ขาดน้ำ ยังงอกงามมีชีวิตดีอยู่ ก็เป็นอันใช้ได้ ..
ฉันเองก็ยังไม่เคยบอกเจ้านายเลยว่า ทำไม่ได้หรือต้องการความช่วยเหลือ อยากจะลองเองก่อนประเด็นนึง และไม่อยากบอกเพราะยังไม่สุดๆ อีกประเด็นนึง

สองสัปดาห์ก่อนมีงานใหม่ที่ต้องทำความเข้าใจอยู่หนึ่งปึก เมื่อแรกเห็นงาน ฉันพลิกไปพลิกมาอยู่หลายรอบ ฉันไม่มั่นใจเอาซะเลยว่าจะเข้าใจในรายละเอียดและทำให้ได้อย่างที่เจ้านายต้องการ !!
   เครียดค่ะ เครียดเหมือนกัน ..
มีอยู่คน-สองคนที่ฉันบ่นๆ ให้ฟังและเห็นอาการใจฝ่อปอดแหกของฉัน.. แต่ใครอ่านเอนทรีนี้ ก็รู้มากกว่าคน-สองคนซะแล้ว
ฉันเครียดจนเห็นเจ้านายมาเข้าฝัน ( บ้าไปแล้วฉัน !? ) 
เช้าวันรุ่งขึ้นจากคืนนั้นบอกกับเพื่อนที่เป็นเลขาเจ้านายว่า เมื่อคืนเจ้านายไปเข้าฝันฉันและถามเรื่องงานนี้ ..
เพื่อนบอกเดี๋ยวเข้าไปบอกเจ้านายให้ว่า ฉันคิดถึงมากจนฝัน ( น่านนนน เพื่อนรักหักเหลื่ยมโหดน่ะสิอย่างนั้น )

และแล้วมันก็ผ่านพ้นไป ..
ฉันทำได้ ถึงเวลานี้โล่ง-อกไปอีกเปราะ
แต่มันก็ยังมีอีกหลายๆ เปราะที่ฉันยังไม่รู้ ..

ฉันเคยบอกกับน้องๆ ที่ฉันเคยสอนงาน ตอนเค้าหลายคนเข้ามาทำงานใหม่ๆ ว่า ..
" ไม่ต้องกลัว คนอื่นๆ เค้าทำได้ เราก็ต้องทำได้สิ "

ฉันก็กำลังบอกกับตัวเองอยู่ว่า ..
" ไม่ต้องกลัว คนอื่นเค้าเคยทำได้ ฉันก็ต้องทำได้เหมือนกันสิ "

.

.