.. ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

.. สวัสดีวันใหม่ ของปีใหม่ค่ะ ..

ตลอดปีที่แล้ว ฉันต้องทำงานที่ผ่านการวัด การประเมินค่าตามเป้าหมายของฉันที่เป็นคนตั้งเอาไว้ล่วงหน้าจากปีก่อนนั้น  ที่ทำเพราะมันต้องทำตามแบบฟอร์มและข้อกำหนดในระบบใหม่ของบริษัท .. อะไรก็ตามถูกประเมิน ประมวลผลไปเสียหมด ทำงานภายในแรงกดดันจากตัวงานเอง จากลูกค้า จากเจ้านาย จากเพื่อนร่วมงานที่ต้องประสานงานด้วยหลายๆ สาขาที่เมืองนอก หลายอย่างมีเดดไลน์กำกับวันสุดท้ายของผลงานไว้แทบจะทั้งสิ้น .. เส้นตายของหลายๆ เรื่อง วันนั้นกำหนดส่งรายงานเรื่องนี้  อีกวันเรื่องนั้น  ทุกๆ วันมีเรื่องที่ต้องระวังของไม่ให้พลาดวันเวลาที่ถูกกำหนดไว้ เหมือนของจะหมดอายุอย่างไงอย่างงั้น!  กลางปีประเมินผล ปลายปีประเมินผลอีกรอบ .. บางคนบ่นว่าทุกเรื่องด่วนหมด ไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลังดี ภายใต้แรงกดดันของเวลาที่ไม่เท่ากัน ..
 
สัปดาห์สุดท้ายก่อนสิ้นปี การประเมินผลการทำงานของปีทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่ทำงานของฉันจะมีฟอร์ม ให้ตัวเองประเมินผลตัวเองก่อน แล้วต้องคุย บางข้อเห็นด้วย หรือขัดแย้ง แล้วสรุปผลด้วยการยอมรับทั้งสองฝ่ายตรงกัน  แต่ละหัวข้อจะมีเป้าหมายกำหนดไว้ว่าสิ่งที่บริษัทคาดหวังจากเรา เราทำได้ระดับไหนตลอดทั้งปีนี้ ..
ก่อนหน้านั้นฉันได้ยินบางคนคุยกันว่า ไม่รู้จะกาช่องไหนดี ถ้าประเมินต่ำก็ดูจะด้อยความสามารถ  ถ้าประเมินสูงก็ดูจะไม่รู้จักตัวเอง แล้วเจ้านายเค้ามองแต่ละคนอย่างไงนะ !? 

ส่วนมาก 3 ระดับที่คนมักเลือก และถูกเลือกให้เป็นอย่างนั้น คือ  - / exceeds  /  meets /  meets  most / -
ทั้งหมดมี 5 ระดับ คือ มากกว่า exceeds หนึ่งระดับซึ่งจะมีอยู่ 1-2 คนในแต่ละออฟฟิด และต่ำกว่า meets most คือ below standard  ก็มีน้อยคนที่จะได้อย่างนั้น
ถ้าคะแนนเต็ม 100  ทำได้เต็ม 100 คุณจะได้ meet
ถ้าคุณทำได้เกือบทั้งหมดไม่ว่า 80 หรือ 90 % คุณได้ meets most ไป  

ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองและสงสารตัวเองจนเกินไปว่าแต่ละเรื่องเต็มที่แล้ว ..   อะไรที่เป็นรูปแบบอย่างนี้ ฉันว่าไม่ยากนักที่จะประเมินออกมาได้ เพราะมีเรื่อง มีข้อบังคับระบุความต้องการให้เห็นเด่นชัด เพียงแต่จะทำได้ถึงเส้นที่ขีดไว้แค่ไหนก็เท่านั้น ..

ฉันประเมินตัวเองและผลของการถูกประเมินตรงกันในแต่ละเรื่อง รวมทั้งผลสรุป ..  มันเป็นเป้าหมายของฉันที่จะทำให้ได้อย่างนั้น  แล้วปีที่ผ่านมา มันเป็นไปได้อย่างที่ตั้งใจ .. น่าปลี้มใจมากระดับนึง

น่าแปลกนะ ..
ที่บางอย่างที่ไม่มีเส้นตายคอยกำกับไว้ อย่าง " การให้ความสำคัญกับเรื่องบางเรื่องในชีวิต " ฉันกลับปล่อยให้มันผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรมากระทบก็ไม่สนใจหรือจะจริงจังอะไรกับมันสักเท่าไหร่  " ความรู้สึก " อีกอย่างที่ไม่มีเส้น ไม่มีขอบคอยกำกับ ..

วันที่ถูกกระทบ ..  รู้สึกดี ก็ดีไป .. รู้สึกแย่ มันจะไม่ไหวเอา!
กว่าจะตะหนักถึงความสำคัญ กว่าจะรับรู้ได้อย่างชัดเจน มันก็เดินมาจนมุมซะแล้ว 

อะไรที่มันตีบตันหนทาง เพราะเกิดจากคนอื่น มันยังพอมีทางแก้ไข และหาหนทางใหม่ได้มั้ง น่าโมโหแต่ไม่น่าเสียใจ ... แต่ถ้ามันตีบตันหนทาง เจอทางตัน อันเกิดมาจากตัวเรานี่สิ  มันน่าเอาหัวโหม่งข้างฝา ทั้งน่าโมโหและเจ็บใจตัวเอง ที่ล้มเหลวในการวางแผน หรือไม่คิดจะวางแผนอะไรซะเลย  

ผ่านไปได้ด้วยดีหรือไม่ดีมันก็ผ่านไปแล้ว..

เป้าหมายของเรื่องงาน ได้ถูกวางไว้แล้วแกมบังคับ เพราะเป็นเรื่องที่ต้องทำกันทุกคน
เป้าหมายหลายเรื่องส่วนตัวของฉัน คงต้องให้ความสำคัญ  ลดละความสำคัญ  ทุ่มเท และผ่อนปรนในบางเรื่อง
ฉันจะทำให้ได้ และเป็นคนตั้งเดดไลน์ กำหนดเส้นตายแต่ละเรื่องนั้นๆ เอง  แล้วค่อยมาดูว่า ฉันจะได้ - exceeds , meets หรือ meets most !!  หวังว่าคงไม่ได้ below หรอกนะ

.

Keep Stepping Forward !!
 

   ก้าวต่อไปข้างหน้า มันต้องก้าวต่อไป ..