เมื่อราวสองทุ่มกว่าๆ เดือนสิงหาคมหรือกันยายน (ไม่แน่ใจนัก) ที่สถานีรถไฟฟ้าอโศก  ฉันยืนรอคิวเพื่อหยอดเหรียญแลกบัตรโดยสารรถไฟฟ้า  อีก 3 คิวก็จะถึงฉันแล้ว .. บนลานสถานีข้างบนไม่รู้ว่ารถไฟฝั่งไหนถึงสถานีแล้วสักขบวนหนึ่ง เพราะคนลงจากลานสถานีด้านบน มาที่ทางออกด้านล่างเยอะแยะไปหมด

น้องผู้หญิงสองคน ถือบัตรรถไฟฟ้าอยู่ในมือ คนนึงเดินมาหาฉันและอีกคนนึงเดินมาหาผู้หญิงอีกคนที่ยืนรอต่อคิวจากฉัน ... ทั้งสองสาวประมาณอายุคร่าวๆ น่าจะสัก 20 นิดๆ ได้ ..

" พี่คะมีบัตรรถไฟฟ้าแบบ one day pass ให้ค่ะ ใช้กี่เที่ยวก็ได้ ใช้ได้ทุกสถานี แต่ภายในวันนี้นะคะ "
เราไม่รู้จักกันมาก่อน หมายถึงฉันและน้อง (ทั้งสองคนนั้น) ฉันและ( เธอ) ผู้หญิงอีกคนที่ยืนรอคิวต่อจากฉันด้วย แต่ฉันและเธอต่างมีปฎิกิริยาและตอบกลับน้องทั้งสองเหมือนกัน จนเกือบจะพร้อมๆ กัน
.. น้องยิ้มมา พี่ยิ้มตอบ ..  มีบัตรโดยสารบีทีเอสใบเล็ก เป็นสื่อที่ทำให้มีการเจรจากันและเพียงแค่นั้น   
" ขอบคุณนะคะ"
" ไม่เป็นไรค่ะ .. ( บวกกับอีกหนึ่งยิ้ม ) "
" สวัสดีค่ะ ..  "  " สวัสดีค่ะ .. "  " ค่ะ .. "

ฉันไม่แน่ใจว่าบีทีเอสมีบัตร one day pass มีอยู่ตลอดไปรึปล่าว ..  เมื่อวานนี้ค่ำๆ ฉันกำลังจะขึ้นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสถานีที่คนมากมายเหมือนเคย  ฉันมีบัตรใบเล็กๆ อยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว ..
เหตุการณ์เดิมๆ ย้อนกลับมาให้เห็นอีกครั้ง  ต่างกันที่ครั้งนี้ไม่ได้เกิดกับตัวฉันเท่านั้นเอง  ผู้หญิงในชุดทำงานคนหนึ่ง ยิ้มและยื่นบัตรบีทีเอสแบบ one day pass  ให้กับผู้หญิงอีกคนที่ยืนรอคิว เพื่อจะหยอดเหรียญแลกบัตรโดยสารจากตู้อัตโนมัติ ..
" ตั๋วหนึ่งวันค่ะ ใช้ได้เลยนะคะ กี่เที่ยวก็ได้ค่ะ ให้น่ะค่ะ.."
แต่สีหน้าของอีกคนคงจะตกใจ ที่จู่ๆ ใครก็ไม่รู้มาหยิบยื่นอะไรให้ ..  เธอขมวดคิ้ว พร้อมทั้งโบกมือปฎิเสธที่จะรับ แล้วขยับตัวถอยจากที่ยืนอยู่เดิมนิดหน่อย
" ใช้ได้จริงๆ นะคะ .. "
" ไม่เอาค่ะ จะถึงคิวแล้ว ไม่เป็นไร ... "

ฉันไม่ได้ทำอะไรค่ะ เพียงแต่ดูอยู่ไม่ไกลนัก พอจะได้ยินบทสนทนาสั้นๆ แล้วก็คิดอะไรต่อจากนั้นนิดหน่อย ..
ครั้งนี้ไม่มีรอยยิ้มเหมือนเมื่อคืนนั้นเนอะ .. คนนึงหวาดระแวงและตกใจ  ส่วนอีกคนหน้าเจื่อนๆ แล้วก็เดินจากไปพร้อมเก็บบัตรใบนั้นอยู่ในกำมือของเธอหลวมๆ
.
เมื่อคืนเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้ฉันนึกได้ว่า .. ฉันยังเก็บบัตรโดยสารบีทีเอสโทนสีชมพูใบนั้นไว้นี่นา
วันนั้นถ้าปลายสถานีที่ฉันเดินทางไปถึงมีคนรอคิวจะซื้อบัตรใหม่อยู่  .. ฉันก็ตั้งใจจะให้บัตรนี้ต่อ
กับใครสักคนนั้นเหมือนกัน ..  แต่คงเพราะดึกแล้ว และเป็นปลายทางที่ไม่ค่อยมีคนขึ้นลงคึกคักนัก บัตรใบนั้นเลยไม่ได้ถูกส่งต่อ ..

วันนี้ฉันยังเก็บบัตรใบเล็กไว้ในถุงผ้าที่ใส่ของจุกจิกส่วนตัวอยู่จริงๆ  

 
 

ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ..
ฉันจำหน้าน้องทั้งสองคนนั้นไม่ได้  จำหน้าผู้หญิงคนที่ยืนต่อจากฉันก็ไม่ได้
แต่เรื่องที่ผ่านมา - -  น้ำใจ  - -  ยิ้ม.. รอยยิ้มที่เกิดขึ้นคืนนั้นกับคนสี่คน  - -  ฉันจำได้ค่ะ

.
.

ฉันมีประสบการณ์เล็กน้อยบางเรื่องค่ะ
ในวันที่ฝนตก ถ้าคุณเดินถือร่มมาคนเดียว ..  
มีคนเดินห่างจากคุณไม่ไกล เดินตากฝนที่เริ่มลงเม็ดและตกแรงขึ้นๆ เค้ายังคงจะเดินต่อไป ..
ไม่แปลกใช่ไหมคะ ? .. ถ้าคุณจะเรียกคนข้างหน้านั่น หรืออาจจะยืนรอคนที่เดินตามหลังมาติดๆ ให้อาศัยร่มกันฝนที่ตกมา  แล้วเดินไปพร้อมกัน เพราะเป็นเส้นทางเดียวกัน ..

ฉันเคยทำอย่างนั้นนะคะ ..
แต่มีคนบอกว่า .. ฉันมีน้ำใจแต่แปลก ไม่รู้จักเค้าสักหน่อย ไปเรียกเค้า
ฉันหละงง!!  กับคำชมแปลกๆ  .. มันแปลกตรงไหน ?!!
.
.

หากเรื่องของความมีน้ำใจ เผื่อแผ่ ที่มีให้กับคนอื่นๆ ที่คุณอาจจะไม่รู้จักกันมาก่อนเลย ..
เป็นเรื่องแปลก !!
ฉันว่าสังคมไทยเรา .. คงแปลกไปแล้วจริงๆ ละค่ะ
...

ใ ส่ ใ จ ~  อั ย ย์ .