..ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

อันลิมิเต็ดเนอะ

...

มากมายจนล้นค่ะ

ชอบภาพนี้จัง

...

เก็บความทรงจำไว้ในลิ้นชักแล้วล๊อคกุญแจเอาไว้

เพลงเพราะจังเลยค่ะ

ตามมาจากBlogคุณละออง..ดาวถัดมาอ่ะคร้า Blogสวยจังเรยคร้าประกอบกับเพลงโอ้วโรแมนติกคร้าฟังแร้วสบายดีเหมาะกับวันอาทิตย์แบบนี้เนอะ

ลิ้นชักแห่งความทรงจำ

น่ารักดีนะ

ลิ้นชักแห่งความทรงจำเหรอ

นั่นดิ เราเก็บอะไรต่าง ๆ มากมายไว้ในนี้

แล้วเมื่อไหร่มันจะเต็มหว่า

ดอกบานไม่รู้โรย ซินะ...

ปล. เพลงเพราะค่ะ


เอนทรี่นี้ไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนนะ

เหงา รัก หรือ สุขใจ

เอนทรีนี้ ..
แค่อารมณ์ " คิดถึง "
เรื่องเก่าๆ เท่านั้นเอง
ไม่ใช่เพราะเหงา
ไม่ใช่เพราะรัก
หรือสุขใจกับอะไรเป็นพิเศษค่ะ

เพลงนี้ไม่ได้ฟังนานมากๆ แล้ว ..
เพลงเก่าๆ เลือกมาฟังอีกครั้งเพราะดีน่ะค่ะ
..

คงมีขนาดใหญ่มากมาย
ลิ้นชักความทรงจำ
เรื่องดีร้ายปะปนไปมา
เลือกหยิบสิ่งที่เลือนหายในกาลเวลา
เก็บมานั่งคิดถึง
.
.
ดอกไม้สวย
ไม่รู้โรยเลย

เพลงเพราะมากๆเลยค่ะ แต่ฟังแล้วคิดถึงใครบางคนมากๆค่ะ

จุ1กิ๊ก
อิอิ

เรื่องราวของวันวานในลิ้นชักของจี้ จะเลือกเก็บแต่ความทรงจำดี ๆ เท่านั้น

เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ก็ผ่านไป ขอเก็บแค่ส่วนที่ดีไว้ก็พอค่ะ

ถ้าเป็นไปได้ ,, อยากเอาสิ่งเศร้าๆ ออกจากลิ้นชักบ้าง ,,
น่าเสียดาย ,, ที่ลิ้นชักนี้ เก็บอะไรไว้แล้ว ,, เอาออกไม่ได้ ,,
หรือ อยากเลือกที่จะเก็บ ก็ยังทำไม่ได้เลย ,,
,,
จะจุขนาดไหน ก็ น่าเศร้า ,,
,,

นั่นสินะคะ
ยิ่งวันเวลาล่วงผ่าน
ลิ้นชักแห่งความทรงจำของเรา คงเริ่มเต็มเรื่อยๆ
คงต้องหาเวลานั่งจัดลิ้นชักบ่อยๆ
ลิ้นชักของเราจะได้เป็นระเบียบ ดึงความทรงจำดีๆ ออกมาได้อย่างรวดเร็ว ยามที่เราหวนนึกถึงมัน
ปล.เพลงเพราะอีกแล้วค่ะ ไม่เคยฟังเลย
ชอบรูปนี้ด้วยค่ะ เป็นดอกธรรมดา ที่มาจัดแบบนี้แล้วทำให้มันมีค่าขึ้นมากมายเลยค่ะ

จากคอมเม้นท์ # คุณ Being ว่า เอนทรีนี้อารมณ์ไหนนะ
เหงา รัก หรือ สุขใจ ..

ที่ฉันบอกว่า แค่อารมณ์ " คิดถึง "
คิดถึงหลายอย่างเยอะไปหมดหรือเพราะฉันอยู่กับตัวเองมาก
มากเกินไปก็ไม่รู้สำหรับวันหยุดอย่างนี้ .. ไม่ใช่เหงา ไม่ใช่รัก
หรือสุขใจกับอะไรเป็นพิเศษ

ไม่อยากไปไหน ไม่อยากคุยกับใคร .. ปิดโทรศัพท์มือถือที่มักจะ
เปิดอยู่ตลอดเวลามาตั้งแต่เย็นวันศุกร์ จนถึงคืนวันอาทิตย์นี่
ได้นั่งอ่านโปสการ์ดหลายๆ ใบที่เคยได้รับ ..
คิดถึงเจ้าของโปสการ์ดหลายๆ คน .. หนึ่งในนั้นมีโปสการ์ด
อยู่หลายๆ แผ่นของเพื่อนคนนึงที่มีการเดินทางเป็นอาชีพ

.. ตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่รู้จักกัน เพื่อนฉันบอกว่าเค้าเป็นคนที่
ไม่สม่ำเสมอเท่าไหร่กับความสัมพันธ์กับใครต่อใครนัก
แรกๆ ก็จะเหมือนเด็กได้ของใหม่แล้วบ้าเห่อ แล้วก็จะเฉื่อย ..
เฉยชาจนความสัมพันธ์เจือจางหายไป .. ฉันเองที่เป็นคนบอกว่า
การรักษาสัมพันธ์อันดีไม่ว่าจะสถานะอะไรก็แล้วแต่ .. การเป็นคน
เสมอต้นเสมอปลายน่าจะเป็นเรื่องที่ควรจะทำและสม่ำเสมออยู่อย่างนั้น
เกือบ 8 ปีแล้วฉันรู้สึกได้ถึงความเสมอต้นเสมอปลายอันดีจากเพื่อนคนนี้

รู้สึกสะท้อนตัวเองเมื่อกำลังคิดถึงเรื่องการเสมอต้นเสมอปลายกับ
สิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ ฉันเสียเองสิที่เป็นคนเริ่มละทิ้ง เฉื่อย เฉยชาและ
ปล่อยวางกับหลายอย่างอย่างมาก.. แค่เรื่องเล็กๆ วันนี้ที่หวนคิดถึง
.. ฉันไม่ได้เขียนโปสการ์ดมาตั้งแต่กลับจากรัสเซีย 2 เดือนแล้ว
.. ฉันคิดถึงรูปถ่ายในกล้องและในเครื่องคอมพิวเตอร์หลายพันรูป
ที่ไม่เคยได้ถูกอัดออกมาเป็นแผ่นกระดาษ
.. ฉันคิดถึงเครื่องโฟโต้ปริ๊นเตอร์ที่ซื้อมาไว้เกือบปี แต่ยังไม่ได้ถูก
แกะออกจากกล่องมาใช้งานแม้แต่ครั้งเดียว
.. ฉันคิดถึงหนังสือที่ขยันซื้อมาตั้งหลายเล่ม แต่ยังไม่ได้อ่าน
.. ปีนี้ฉันลืมวันเกิดเพื่อนและพี่ๆ ไปหลายคน
.. ฉันว่าฉันค่อนข้างพูดน้อยลง แต่เก็บอะไรมาคิดเยอะขึ้น
.. ฉันไม่รู้ว่าฉันเริ่มเป็นคนเขียนอะไรยาวๆ มาก ตั้งแต่เมื่อไหร่ !!

ลิ้นชักที่มีขนาดกว้างเท่าฟ้าโอบ
ยาวเท้าเส้นขอบฟ้า
และลึกปานมหาสมุทร

unlimited
ลิ้นชักนั่น
มัน
unlimited

คงใหญ่ไม่ใช่เล่น แต่บางอย่างมันก็เลือนๆไปนะ

จุได้เท่าไรน่ะ
ตราบจนเครื่องเราแฮงค์กระมัง

แต่น่าแปลกความทรงจำที่นึกถึงส่วนใหญ่มักเป็นส่วนของความทรงจำที่งดงาม นะว่ามั้ย???

เก็บได้ไม่มีวันเต็มหรอกครับ สำหรับผมจะเลือกเก็บแต่สิ่งดี ๆ ครับ ส่วนที่มันรกรุงรังก็รื้อทิ้งถังขยะไปครับ เกรงว่าจะเกิดเป็นหยากไย่รกในลิ้นชักไปปิดบังเรื่องดี ๆ ของผมครับ

แปลกนะครับ ลิ้นชักของเราสามารถเปลี่ยนตัวเราเองได้ตามกาลเวลา ตามแต่ที่เจ้าของลิ้นชักจะประสบพบเจอ

ชอบเพลงนี้ค่ะ (บ่งวัยเลย )

เข้าใจอารมณ์คุณหมูดี นะ
ช่วงนี้เป็นเหมือนกัน

อ่อ ตอบที่่นี่อีกที อยู่ไทยแล้วค่ะ
ขอเวลาอีกนิด สำหรับบล็อค

คงเหมือนกระเป๋าโดเรม่อนมั่งคะ

เก็บได้ไม่จำกัด

ยังไม่ตาย ก็ยัง ไม่เต็ม

ลิ้นชักความทรงจำของฉัน
มักเต็มไปด้วยเรื่องราวทุกข์เศร้า
และบทโศกของตัวเอง...

อาจเพราะฉันนิยม อยู่กับความเจ็บปวดกระมังนะ