.. ทุกทุกวัน ค่อยค่อยเดิน ~☆

เรื่องฝันกระจิ๊ดริด ..
เป็นเรื่องนึกถึงฝันของฉันเอง .. มีครั้งนึงไม่นานนี้ไปอบรมเกี่ยวกับเรื่องงาน ออกจะเป็นแนวจิตวิทยาเล็กๆ มีคำถามที่ทุกคนต้องเขียนลงในกระดาษ เรื่องของความฝันที่อยากเป็น อยากทำ จะเป็นฝันปัจจุบัน หรือฝันสมัยเด็กๆ ก็ได้ .. รับรู้ตอนที่ทุกๆ คนต้องพูดกันออกมา แต่ละคนต่างก็เขียนถึงสิ่งที่อยากเป็น และอยากทำ ของฝันปัจจุบันที่อยู่ในใจแทบทั้งนั้น .. น่าแปลกอย่างหนึ่งที่ในห้องนั้น กลับไม่มีใครเขียนถึงฝันกับงานปัจจุบันที่ได้ทำอยู่เลยสักคน

คนเรามีอีกหลายฝันในตัว ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นด้วยเหมือนกัน
นึกและนั่งคุยกับตัวเองหลาย ๆ เรื่อง เกี่ยวกับเรื่องราวที่เข้ามาให้รับรู้ใน 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ความฝันฉันฟุ้ง มันฟุ้งอยู่อย่างนั้นมานานแล้ว ฟุ้งจนฉันคิดว่า ฝันกระจิ๊ดริดที่ฉันมักจะอยากทำเป็นนักหนานั่น ใช่สิ่งที่ฉันต้องการจะให้มันเป็นจริงบ้างไหม และฉันก็ยังมีอีกหลายฝันที่ไม่ใช่เพื่อตัวฉันคนเดียว ที่ฉันยังทำไม่สำเร็จ เพราะฉันวางฝันตรงนั้นไว้อย่างนั้น ฝากไว้ตรงนั้นเหมือนว่าถึงเวลาฉันจะกลับมาหยิบมัน ปั้นให้เป็นรูปร่างที่สมบูรณ์ แต่เวลาที่ผ่านมาฉันเดินไปข้างหน้า เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา จนฉันห่างจากสิ่งที่ฉันวางไว้นานเกินไปซะแล้ว นานจนฉันแอบรู้สึกว่า ไม่เป็นไรหรอก บางอย่างคนเราก็ต้องวางอะไรไว้แค่นั้นบ้าง ฉันปลอบตัวเอง .. คนเรามักจะหาเหตุผลให้ตัวเองได้เสมอ หรืออีกทีมันคือข้อแก้ตัวดีดีนี่เอง

มีคนบอกว่า .. อย่าเทียบฝันกับคนอื่น
ฉันแอบเทียบนะคะ แต่เทียบของฉันไม่ได้อยากได้ฝันอย่างที่คนอื่นๆ เค้ามีหรือเป็นอยู่ .. ฉันศรัทธาคนที่ทำฝันให้เป็นจริงได้ฉันอยากมีความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงให้ได้อย่างนั้นบ้าง..แต่ละคนอาจจะผ่านอะไรมาหนักหนาแค่ไหนซึ่งคนนอกเพียงแค่มองอาจจะไม่รู้ก็ตาม .. ฉันว่ามันสวยงามในวันที่มันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วจริงๆ

2 วันก่อนได้บังเอิญอ่านเรื่องเกี่ยวกับตุ๊กตาล้มลุก
ในหัวข้อ สู้ด้วยความพากเพียร โดย คุณเสฐียรพงษ์ วรรณปก ... ไว้อย่างนี้

" ในประเทศญี่ปุ่นเขามีธรรมเนียมอยู่อย่างหนึ่ง คือ เขาจะนำ - ตุ๊กตาล้มลุก - ไปมอบให้แก่กัน ในโอกาสสำคัญๆ เช่นวันเกิด หรือปีใหม่อะไรนี่ผมก็จำไม่ถนัด แต่จำได้ว่า เขามอบตุ๊กตาล้มลุกให้กัน

ตุ๊กตานั้นเดินไปได้หน่อยแล้วก็ล้ม แล้วก็ลุกเดินต่อไป ล้มลุก ล้มลุก อยู่อย่างนี้ดูกันเล่นสนุกๆ ก็ได้ ดูให้ดีให้เกิดปรัชญาชีวิตก็ได้ คือ เป็นเครื่องเตือนใจว่า อย่ายอมหยุดหรือเลิกรา ล้มแล้วให้ลุกเดินต่อไป อย่านอนแผ่หลาอย่างคนหมดท่าในชีวิต เพราะญี่ปุ่นเขามี "ปรัชญาชีวิต" อย่างนี้ เขาจึงพัฒนาก้าวไกลไปสุดกู่ เมื่อคราวแพ้สงคราม ญี่ปุ่นย่อยยับไม่มีดี แต่ไม่กี่ปีให้หลังก็ฟื้นตัวและพัฒนาล้ำหน้าประเทศอื่นๆ เดี๋ยวนี้เป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจที่น่ากลัวที่สุดในโลกไปแล้ว

เพราะพี่ยุ่นแกถือปรัชญา ล้มแล้วลุก ดังเช่นตุ๊กตาล้มลุกนั่นแหละครับ "

..

เมื่อไปรัสเซียเดือนที่แล้ว ฉันได้ตุ๊กตาล้มลงมาตัวนึง ..
ยังตั้งให้ฉันเห็นง่ายอยู่ทุกวัน ทุกๆ วันก่อนออกจากบ้าน หรือกลับมาถึงบ้าน บ่อยๆ ที่ฉันจะไปแตะตัวตุ๊กตาให้ได้ยินเสียงกรุ่งกริ๊งข้างใน ตุ๊กตาเอียงซ้ายที เอียงขวาที แต่ไม่ล้ม ..

ชีวิตนี้ฉันเคยล้มอย่างเจ็บตัวไหม ?
ยังค่ะ ..
พูดได้ว่าฉันยังไม่เคยมีชีวิตที่ล้มระเนระนาด (เคาะๆๆ และฉันก็ไม่อยากล้มด้วยนะคะ) อาจจะเป็นเพราะฉันขลาดกลัว และไม่กล้าที่จะทำอะไรที่ไม่มั่นใจก็ได้ .. ไม่กล้าเสี่ยงที่จะเดินนอกเส้น

แต่คิดอีกมุมหนึ่งความฝันกระจิ๊ดริดที่ฉันมีนั่นไง มันระเนระนาดมากกว่าสิ่งไหน

ความฝันที่ขาดความพากเพียร และ ความมุ่งมั่นอย่างจริงจัง มันเป็นฝุ่นเล็กๆ ในอากาศอย่างไงอย่างงั้น .. ฉันพยายามเก็บฝุ่น ทั้งเก็บและกำจัดฝุ่นไปพร้อมๆ กัน

ฉันกำลังจะเก็บฝุ่นเม็ดเล็กๆ เม็ดนึง
ที่ฉันเคยวางไว้นานมากแล้ว ให้มันเป็นรูปเป็นร่างเสียที

.